Je hebt zo van die mensen die sportief worden geboren… ze zijn de lievelingetjes van menig turnjuf of –meester. Bij de Cooper test zijn ze steevast de beste en ze springen zonder verpinken over de bok op de hoogste stand.
Ik ben niet zo’n iemand.
Bij het haasje-over-springen sprong ik niet over, maar knalde tégen het kleinste meisje van de klas aan… zij hield er een pijnlijke pols aan over. Ik veinsde al eens een appelflauwte wanneer we voor LO een toertje mochten lopen, bij balsporten was ik heel behendig in het ontwijken van de bal en ooit mepte ik Sophie KO met een baseball bat… per ongeluk, dat wel. En er was ook nog dat akkefietje waarbij de turnjuf na het laatste lesuur op haar scootertje naar het huis van mijn ouders sjeesde, om zich er alvast te verontschuldigen dat ze me strak vingerwijzend had toegeschreeuwd: “MENSEN VAN DE DERDE LEEFTIJD TURNEN BETER DAN JIJ!!” Bij de oefening ‘heen en weer over een kindje van je klas springen”, sprong ik er gelijk op.
Enfin.
Ik ben altijd al een beetje een laatbloeier geweest… als juf Christine me nu één minuut op één been kon zien balanceren in mijn dansershouding, nam ze haar woorden wel terug! En niet zonder enige trots kan ik verkondigen dat ik ondertussen al één heentje of terugje over de Williamsburg kan trekken…
Then again…
Bij het vallen van de avond richting Manhattan hollen…
Bijna sneller dan de metro…
Rijzende Freedomtower in zicht…
Het heeft een beetje weg van joggen op de E40…
Priceless.
PS: Als je ’t mij vraagt, is ‘heen en weer over een kindje van je klas springen’, vragen om accidenten…
PPS: gezonde en welverdiende snack…
