God. Zij. Dank. Vandaag stond er weinig op het programma, behalve een beetje paniek toen bleek dat het lopen van de laatste dagen me – alwéér – voetperikelen bezorgde… ik ontdekte deze morgen twéé blaren onder de nagels van mijn BEIDE grote tenen… wat er héél erg waarschijnlijk op wijst dat die binnenkort gewoon gaan uitvallen… wat betekent dat voor de rest van de zomer sandaalloos door het leven moet… maar laat ons niet op de gruwelijke feiten vooruit lopen, en met z’n allen een kaarske branden op de schouw. Voor teen en vaderland.
Wat me meteen terug naadloos overbrengt naar de ‘God. Zij. Dank’ aan het begin van de vorige paragraaf, want vanuit het vaderland bereikte een mailtje vandaag mijn virtuele brievenbus… gezien het hoogtepunt van vandaag relaxen op mijn dakterras heette – en nagelverlies-vrezend aan mijn tenen pulken… – kan ik zeggen dat Lobke de Appel dag redde met een update over het leven van Appel 99…
We created a monster!!
PS: ook nog vandaag: wachten op de thunderstorms…
het had een beetje weg van wachten op Godot. Omdat die ook niet kwam. Ik heb geen superlatieven in mijn vocabulaire die ‘héét’ kunnen overtreffen.
PPS: uw milde giften voor de toewijding die Lobke op zich nam, om Appel 99 te verzorgen in wat duidelijk zijn laatste dagen zijn (nog een kleine 30 op de teller, schat ik zo) worden dankbaar in ontvangst genomen. De ingezamelde gelden zullen uiteraard worden besteed aan het nobele doel haar richting New York te sturen, voor een introductie en een met Cosmopolitans overgoten nachtje stappen, waarbij geheel volgens oude gewoonten op tafels en stoelen zal worden gedanst, terwijl menig mannelijk schoon aan ons deskundig oog ter vleeskeuring zal worden onderworpen.
Dankt!
