Ergens diep, diep, diep weggeborgen in een kast in de gang bij mijn ouders thuis (euh… misschien niet zo heel erg diep weggeborgen), vind je een caramelkleurig, lederen foto-album. De eerste bladzijde draagt mijn naam, en ik zit er met een page-kopje net boven de lens te staren, met een geel/rode sweater aan. Ik lijk een klein beetje op een jongetje, maar da’s volledig aan de coupe te wijten. Als je de klasfoto van datzelfde jaar (2de kleuter, juf. Cécile) bekijkt, zie je 25 dezelfde gezichtjes terug staren… wat mogelijk ook wil zeggen dat er écht een jongetje op de foto staat, en niet ik.
Enfin.
Je hebt ze waarschijnlijk ook zelf wel ergens liggen – de bewijzen dat de jaren 80 niet altijd prachtig waren, en de enige dagen waar je ze bovenhaalt, zijn die waar je in een dronken bui besluit te onderzoeken waar het is fout gegaan (2de kleuter, juf Cécile… zo’n coupe doet wat met een mens), of die waar je – eveneens in een dronken bui – es goed wil lachen, omdat onderzoek naar waar het fout is gegaan, compleet nodeloos is, want kijk eens hoe ver je je hebt geschopt.
Soit.
In datzelfde album vind je een beetje vergeelde foto’s van mezelf anno 1980 als 22 maanden oude uk, met een zomerhoedje en een paar dikke babybillen in een badje plonzen met een oranje parasol en een caravan op de achtergrond. Op het zomerhoedje, het badje, de parasol en de caravan na, is dat een beetje hoe ik er de helft van de dag heb bijgelopen. Daar zijn noch beelden, noch getuigen van.
Vandaag werden er ook wijselijk geen taco’s genuttigd. Enerzijds omdat alleen al het idee aan warm en spicy eten je spontane vapeurs oplevert. Anderzijds omdat je niet in je ondergoed naar Bushwick kan… noch met de trein, noch met de fiets.
Ik heb even geprobeerd om op mijn dakterras een boekje te lezen, maar toen het zweet in mijn ogen begon te druppen en het vocht spontaan mijn lenzen afvoerde (en ik die ook verloor) ging ik – blindelings en op de tast – terug vertoeven in de koelte van mijn living.
Al mijn liquide middelen (water, cola light, fruitsap) slonken zienderogen, en dus vertrek ik nu, om 9.45pm, naar de Deli om de voorraden terug aan te sterken.
En daarmee weten we ineens ook waarom alles hier open is tot middernacht.
PS: stripped to the core.
PPS: bumperstickers à la ‘I heart my Airco’, houden ineens heel wat meer steek.
