Ik heb al een paar dagen last van een kloppend oog. Dat klinkt erger dan het is. Ik kan het weten, want ik heb het gegoogled. En eigenlijk niet bepaald iets gevonden dat ook maar lijkt op wat ik heb, maar ‘kloppend oog’ kwam het dichtst in de buurt. En gezien de oorzaak dààrvan stress en vermoeidheid is, kom ik er met een beetje slaap en een massage wel weer van af. En het heeft wel iets… elke keer als ik in de spiegel kijk, kan ik me er van vergewissen dat – jawél en phieuw! – ik nog een hartslag heb. Handig, mijn eigenste app. En zolang ik mijn gedachten afzet van de mogelijkheid op een ontploffende ader onder mijn oog, nét wanneer ik een achterwaartse buiging doe in de yoga, valt er best mee te leven. Als ik tenminste het pulserende ritme achterwege laat, dat mijn onderste ooglid een eigen leven is doen gaan leiden. Bij momenten voelt het alsof mijn rechter gezichtshelft een versie van ‘blame it on the bosanova’ inzet.
Enfin.
Het glas is altijd halfvol, nietwaar? Dus de humorist in mij – wat? – vond een grapje wel op zijn plaats.
Ik heb mijn roeping gemist.
PS: stress en vermoeidheid zijn de waarschijnlijke symptomen van 360 dagen onafgebroken bloggen. Ik heb het van horen zeggen.
