Dat ik geen keukenprinses ben, hebben we al langer door. En het liefst van al schuif ik ergens mijn benen onder tafel waar ik in vervoering heb mogen staan kijken hoe een spatel eens niet als vliegenmepper wordt gebruikt. Mijn favoriete toepassing van twee kookpotdeksels is tot op vandaag nog steeds ze tegen elkaar laten aan kletteren als een paar cimbalen. Wat culinaire ontdekkingen betreft, vind ik het al een wonder dat ik wortelen in mijn spaghettisaus heb leren tolereren… maar blijkbaar staat er een ontdekkingsreis op het programma ter ontwikkeling van mijn smaakpappillen, en dan heb ik het niet over het verschil leren kennen tussen een goeie en een slechte cuisson.
Christina:I’ll take you to Bushwick, and you’ll taste the best. Taco’s. you EVER. Had in your whole life!
Me: euhm… uhu, taco’s.
Chris: yeah! The best ones!
Me: uhu…yeah…euh… I don’t think I ever had taco’s.
Chris: dude! Come on! Are you serious?
Me: I’m afraid so… I’m trying to remember a taco experience… but honestly, I’m afraid I wouldn’t recognize them if they slapped me in the face.
Chris:….
Me: hey, I grew up in a place where foreign food was limited to two Chinese restaurants, the local pitta bar and a tapas place. Don’t judge me.
Chris: ….
Me: Oh God. Are you Ok? This is even worse than that time where I said I never had Toffu…
Chris: Ok. We need YOU to learn about food.
Me: YAY!!
PS: ik heb een behoorlijke drukke dag achter de rug, met een uitstapje…
… en een kleine wereldoorlog ter hoogte van mijn bureau op het programma…
PPS: Ik wéét het, ik wéét het… ik heb de Appel danig verwaarloosd, en de eerste twintig dagen was-ie dé hoofdrolspeler…
… maar ik heb weinig tijd over om andere verhalen te schrijven dan het mijne.
