Dag 329 – Row-row-row your boat.

Het doel heiligt de middelen, en alle middelen zijn goed genoeg om tijdens een tweede vlaag van zinderend warme temperaturen verkoeling te zoeken. Dus worden de stoppen van de brandkranen geslagen, de shorts bovengehaald en de rollerblades veilig in de kast gelaten. Bovendien staan geschaafde knieën niet onder rok of short, en aldus werd er geroeid dat het een lieve lust was, om in de schaduw van de Central Parkse bomen een beetje te dobberen en te bedenken ‘what an amazing city this is’.

Na de derde douche van vandaag, slenterde ik Bedford Avenue af, om bij Christina en Ido mijn recente real estate perikelen te bespreken, en trokken we Greenpoint in om in The Black Rabbit met een verfrissende pint en de heerlijke aanwezigheid van airco een potje scrabble te spelen, waarbij ik waardig tweede werd.

Bij het naar huis slenteren, weergalmde af en toe al het geknal van vuurwerk, voorbode van een 4th of July die zich deze keer niet in de aanwezigheid van former roomie Kevin, maar wel op het juiste grondgebied af zal spelen.

PS: tegenwoordig heet het ‘een appeltje voor de dorst’.

letterlijk.

 

Dag 328 – what’s cooking?

Dat ik geen keukenprinses ben, hebben we al langer door. En het liefst van al schuif ik ergens mijn benen onder tafel waar ik in vervoering heb mogen staan kijken hoe een spatel eens niet als vliegenmepper wordt gebruikt. Mijn favoriete toepassing van twee kookpotdeksels is tot op vandaag nog steeds ze tegen elkaar laten aan kletteren als een paar cimbalen. Wat culinaire ontdekkingen betreft, vind ik het al een wonder dat ik wortelen in mijn spaghettisaus heb leren tolereren… maar blijkbaar staat er een ontdekkingsreis op het programma ter ontwikkeling van mijn smaakpappillen, en dan heb ik het niet over het verschil leren kennen tussen een goeie en een slechte cuisson.

Christina:I’ll take you to Bushwick, and you’ll taste the best. Taco’s. you EVER. Had in your whole life!

Me: euhm… uhu, taco’s.

Chris: yeah! The best ones!

Me: uhu…yeah…euh… I don’t think I ever had taco’s.

Chris: dude! Come on! Are you serious?

Me: I’m afraid so… I’m trying to remember a taco experience… but honestly, I’m afraid I wouldn’t recognize them if they slapped me in the face.

Chris:….

Me: hey, I grew up in a place where foreign food was limited to two Chinese restaurants, the local pitta bar and a tapas place. Don’t judge me.

Chris: ….

Me: Oh God. Are you Ok? This is even worse than that time where I said I never had Toffu…

Chris: Ok. We need YOU to learn about food.

Me: YAY!!

PS: ik heb een behoorlijke drukke dag achter de rug, met een uitstapje…

… en een kleine wereldoorlog ter hoogte van mijn bureau op het programma…

PPS: Ik wéét het, ik wéét het… ik heb de Appel danig verwaarloosd, en de eerste twintig dagen was-ie dé hoofdrolspeler…

… maar ik heb weinig tijd over om andere verhalen te schrijven dan het mijne.

Dag 327 – In which it’s actually day 328, and you just won yourself a day of reading. Yay for you!

Paniek. Toevallig ontdekte ik vandaag…

 

 

 

Een mistelling. Een erreur, zo ze zeggen… en toen wist ik even niet wat te doen! Alles aanpassen (ugh… veel werk!) vandaag gewoon dag 328 heten en doen alsof mijn neus bloedt? Daar ben ik veel te goodie-goodie voor!

En toen bracht de weinige gespreksstof van vandaag soelaas en kon ik besluiten dat het doel de middelen heiligt, en schaamteloos een post in elkaar timmeren waarbij ik eerlijk mijn fouten opbiecht (de spelling daar gelaten), en jullie gewoon maar een extra dagje gun. Wat er bijnà op neerkomt dat dat de samenvatting van vandaag zou worden, ware het niet dat ik tussendoor een deal beklonk met NBC en straks onze Tabisso Letter Chairs in LA laat afleveren, waar ze in het decor van The Voice alhier CEE LO gaan spellen. Ik vind het maar een klein beetje cool.

Nu nog een ticket naar LA in de wacht slepen, en ik ga handjes schudden met Christina Aguilera, Adam Levine, Blake Shelton en Cee-Lo Green hemzelfve.

We leven op hoop!

 

PS: Letterlijke quote van mijn ‘contact’ – ahum!- bij NBC: “you are remarkable!” Nu hoor je ’t ook eens van een ander.

PPS: uhu… ik droom stilletjes van een carrière bij de TV.

PPPS: maar voorlopig loop ik nog netjes in mijn schoenen, en gaat the chase onverminderd door…

Dag 326 – both sides of the story… make an excellent story.

Ik wist niet zo goed waaraan ik mij mocht verwachten toen ik eerder deze week een meeting in Hoboken op mijn agenda mocht stippen… Hoboken, dat ligt hier aan de overkant van de Hudson en maakt geen deel meer uit van noch de stad, nog de staat New York… Hoboken, dat ligt hier in New Jersey, en New Jersey… wel, daar wordt wat hier heet ‘frowned upon’. Als iemand je vertelt dat-ie in New Jersey woont en met The Path commute, en blijf je beleefd glimlachen en zeg je ‘Jersey? I hear rent is much cheaper there!’, en dan doe je een schietgebedje dat jij het wel blijft trekken met je loontje, en dank je God dat jij niet met een beehive en een teveel aan bruinen-zonder-zon met een alcoholverslaving en een ongewenste zwangerschap door het leven sukkelt. Met een seizoen The Sopranos achter de kiezen, had ik eerlijk gezegd een duister-door-schietgrage-Italianen-met-gouden-kettingen-behangen-sfeertje in gedachten…

‘to my very surprise, Hoboken is kinda pretty’, sms-te ik naar een kennis die me een tijdje terug opbiechtte dat-ie daar woont (hence mijn ervaring met het obligate glimlach-op-je-gezicht-kleven). Het is er trouwens ook niet goedkoper wonen, wel integendeel… en daar hebben de overdosis bars en restaurantjes waarschijnlijke veel mee te maken. En het zicht… het zicht is er minstens even adembenemend dan dat van aan mijn kant op de stad.

PS: Hoboken, trouwens, is de geboorteplaatse van Frank Sinatra. Ik heb het gegoogled. Mijn informant was correct – maar een verhuis zit er niet in.

PPS: twéé appels voor de prijs van één.

PPPS: very, very exciting news today… maar voorlopig alleen een héél klein tipje van de sluier…

dag 325 – it keeps getting better.

ik nam vandaag mijn laptop mee naar het werk, waar-ie ook bleef staan, omdat ik vanavond een event op het programma had staan dat ‘drinks in the Gansevoort’ inhieldt, en met een 5 kilogram zware HP lopen zeulen op Park Avenue is niet bepaald fashionable. Na mijn rondje networken – met een niet onprettige babbel met een ubercute architect in het scenario – bracht the cab van dienst me naar Christina, haar ubercute Israelisch gevolg en een bord heerlijk eten… het lijk hier naadt de deur in gedachten, werd ik het volle aantal straten naar huis geescorteerd [ en er staat geen umlaut op mijn qwerty-smartphone klaviertje] wat doet besluiten…. alweer een fantastische dag.
En zaterdag ga ik rollerbladen in Central Park… ik op wielen, het is mogelijk het slechtste idee ooit.
maar we gaan ervoor!

ps: de foto’s van vandaag komen op de post van morgen, want teveel technologisch vernuft kan mijn brein niet aan….
pps: morgen verlaat ik de staat… voor een.bezoekje aan New Jersey, home of the Sopranos… en Snooki.

Dag 324 – Just like in the movies, but with real dead bodies.

Toen ik gisteren vroeg in de morgen rond de middag met kleine oogjes om mijn dosis koffie sjokte, zag ik naast de deur al twee politiewagens en wat geel lint dat de straat sierde… vermoedelijk was ik nog niet geheel alert, want het felgele met ‘CRIME SCENE!’- bedrukte lint verontruste me allerminst… maar toen ik ’s avonds ‘The Gothamist’ las, viel ik bijna uit mijn zetel toen een foto van hier letterlijk naast mijn deur op de pagina verscheen…

Het hele artikel lees je hier, en er zijn nog geen details bekend, maar ik zit er voor niets tussen.

Uiteraard heb ik getwijfeld om erover te schrijven… ik wil het niet doen lijken alsof ik hier in één of ander misdadig oord ben terecht gekomen, en eerlijk is eerlijk, die Kalasjnikov die ik de laatste tijd met me meezeul, hoort bij de outfit. En op die ene keer na, dat ik getuige was van een meisje die door haar vriend tegen de vlakte werd gemept, nàdat-ie alle wagens in de straat met een baseball knuppel had bewerkt, valt er hier amper iets te beleven.

En het is niet alsof er niet eerder lijken in mijn straat opdoken… ik herinner me nog goed het verdacht aantal vliegen op het kot van een vriendin, die een paar huizen bij me vandaan hokte, waarna een paar dagen later een lijk in verregaande staat van ontbinding het hele Gentse Ingelandtgat op stelten zette.

Neenee, “a possible homicide” naast de deur is positief. Nu denk ik tenminste twéé keer na voor ik om 11pm besluit om een ijsje te huppelen naar de grocery store om de hoek.

PS: vandaag was er regen…

PPS:… maar toen werd het weer droog en warm, en waren ze op weg naar de metro aan ’t filmen… voor ’t één of ’t ander…

PPPS:… al weet ik anders ook nog een goeie plek voor een goeie scène… finders fee naar believen.

PPPPS:

Dag 323 – Cheers to the weekend.

Na een geslaagde zaterdag, stond er vandaag niet veel meer op het programma dan wat hier ‘chillen’ heet. Een paar skypesessies met het thuisfront dat, gevormd door mijn ouders, mijn broers en hun posses, Darline, Lobke en Matthias, stevig stand houdt, trok ik deze middag nog even richting downtown om er te pogen een jurkje te scoren in Century21. Eén jurkje werden er zowat 34 (ik overdrijf niet) in mijn karretje, met klinkende namen als Alberta Ferreti, Ferragamo, Marc Jacobs en Alexander Mcqueen… de zenuwen sloegen genadeloos toe bij het zien van zoveel schoons en uiteindelijk besloot ik dat een zenuwinzinking niet op het programma stond (en een lege portemonnee ook niet) en vertrok ik – tot grote verbazing van Lobke, die ik net aan de lijn had – zonder iets terug naar huis. Ik was bijzonder trots op mezelf.

Thuis aangekomen sms-te Christina me een verontrustend berichtje dat ‘bored on a Sunday’ seinde, en maatregelen werden meteen genomen om daar verandering in te brengen…

Een Japans biertje in Kinkfolk Studios later, bespraken we het voorbije weekend, en becommentarieerden we de mensen die op de catwalk van de Williamsburgse straten de revue passeerden. Met als conclusie dat in New York alles kan, alles mag, en ‘zelfexpressie’ het summum van mode is.

De Israëli’s in de bar zagen er als hippie-mossads uit, de Japaners über hipster en de chinezen droegen high end couture dat niet had misstaan op de cover van Vogue.

 

Ondertussen is het tijd om het weekend vaarwel te klinken, de wekker te zetten, en een volgende week te verwelkomen… en daar zie ik hier geen beetje tegenop.

 

PS:

PPS: volgende week staat – als ik het me goed herinner – een rollerblade sessie in Central Park op het programma. Ik geloof dat ik gisteren mogelijk een ietsie-pietsie beetje dronken was toen ik dat aan mijn agenda toevoegde.

dag 322 – tales of a saturday… (if I wasn’t so tired I’d actually write about it)

deze morgen werd ik wakker met een berichtje op mijn gsm dat een rooftop party aankondigde, maar eerst had ik een taak te vervullen aan de Upper West Side, op een paar straten van de plek waar ik voor de eerste keer New York van dichtbij leerde kennen en het ‘liefde op het eerste gezicht’ ben gaan heten. Ik heb niet veel op met ‘voorbestemd’ en ‘meant to be’… maar ‘frapant’ is een woord dat ik toch wel in de mond zou nemen…

Halverwege de namiddag strandde ik op de rooftop waar het pittavlees aan het spit grilde, een vat bier in een ton ijs plaats had genomen en de vodka uit een tonnetje werd geschonken… ik had het zien aankomen, dus nam ik veiligheidshalve naast de paar flessen wijn ook een voorraad water mee…

niet iedereen was happig om zich een portretfoto aan te meten…

maar een paarse dolfijn? Het is al eens een foto waard.

Het zicht was alweer adembenemend en naarmate de namiddag in avond veranderde…

werd er ook al eens een danspasje gezet… mogelijk op de tonen van Abba en dan ging het een beetje zo…

… en zo…

En Matt’s impressie van… euh… Matt was zijn bijzondere grappige zelve…

Beste rooftop party ever.

PS: appel was niet aanwezig op het feestje, maar die had z’n eigen posse om de tijd mee te verdrijven…

Dag 321 – Summer is going to be a true adventure.

De elektriciteitsmaatschappij belt de laatste dagen minstens dagelijks op al onze lijnen, met een automatische boodschap die vraagt zuinig om te springen met energie, TV’s, computers, verlichting, microgolfovens,… zo weinig mogelijk te gebruiken en alleen de koelkast mag continue van stroom worden voorzien… want terwijl alle airco’s hier in grote getale op de maximum stand worden gezet, wordt de dreiging voor een black-out groter. Dat behoefde een woordje uitleg, en als ik Jeannine en Christina mag geloven, is het best wel dolle pret: ijsventers en restaurants die niet van een generator voorzien zijn, delen dan hun ijsjes en voedsel uit, want 30uren zonder stroom en bij 40°C… daar blijft een steak nu niet gezond door uitzien. Een black-out betekent hier dan: geen treinen, geen licht, geen muziek, geen airco… zelfs geen gsm. Dus afspreken met vrienden om bij kaarslicht een krat gescoord bier te nuttigen, is dan geen sinecure… dus je kan maar beter een ontmoetingsplaats hebben afgesproken, voor wanneer alles hier op non-actief gaat. Liefst in de buurt van een plek waar je mogelijk free goodies op de kop kan tikken, en waar je te voet heen kan. Dus het werd Berry Park, voor mocht je toevallig in de stad zijn when the lights go out in New York City.

We hadden het amper beklonken, of het werd buiten zo donker dat het nacht leek, en bij de eerste helse donderslag, sprongen we vanachter ons bureau om aan het raam te zien hoe de regen met bakken uit de lucht viel. Thunderstorms… de komende weken gaan we een aaneenrijging van hittegolven met Black-out risico en thunderstorms met inslaande bliksem en rollende donder tegemoet…

Ik zie het helemaal zitten.

PS: een half uur later was het alweer droog…  het zou duren tot aan PPPPS.

PPS: meer foto’s over de storm van vandaag vind je hier

PPPS: en als het ook wil zien én horen… dan moet je hier zijn.

PPPPS: ook nog vandaag:

Vanavond trok ik  Upper East voor een apartment view. Ik vroeg Christina om met me mee te gaan, want betere compagnons kan je daarvoor niet treffen… zo ergens rond 68th werd het duidelijk dat de mensen er beduidend bedruipter uitzagen dan wijzelf, en de paraplu die ik meebracht, bleek al op de trappen van 96th street van pas te komen, terwijl het water langs de treden naar beneden gutste. Natte voeten zijn een understatement. 4 verdiepen hoog en geen lift, het had een minpuntje kunnen zijn, ware het niet dat het appartement van exposed brick voorzien was en een set beglaasde schuifdeuren tussen de living en de slaapkamer. Petieterig zou ik het niet noemen, ‘cosy’ was het woord dat ik gebruikte… Het was pas nadat we in de buurt gingen eten, en terwijl we terug richting Brooklyn trokken, dat Christina ineens de bedenking maakte: you know what could be a negative on this apartment? There’s no dining area… you can’t sit on a chair to eat.

Huh… op naar de volgende.

PPPPPS:

Dag 320 – Sometimes, I’m conveniently married.

Vandaag bracht ik een groot deel van de dag in Chelsea en Gramercy door, wat in deze temperaturen een beetje kon lijken op zelfkastijding, maar dan in de positieve zin van het woord. De schaduw opzoeken bracht maar een beetje verkoeling. Je onderbroek aan je billen voelen plakken… het went ook.

En zo’n dagje ‘buitenshuis’ doorbrengen, betekent ook dat je van alles meemaakt. Want terwijl ik tussen afspraken door een sapje stond te nuttigen in de schaduwen van West 26th, ging het een beetje zo:

Dude: Excuse me?

Me: uhu?

Dude: Yo, may I just say. That you are. The most. Beautiful thing I’ve EVER seen?

Me: oh… euh… thanks?

Dude: yo! Seriously. I saw you from behind. And I was like. Mmmm-M! Damn fine. But now I see your face. And you’re even. MORE. attractive. Than I could imagine.

Me: well… thank you.

Dude: Yo. I would really like it. If we. Could start. Dating.

Me: oh… euhm… I… Yeah, I don’t think my husband will agree, though.

Dude: oh shoooot! Damn girl! Why didn’t you tell me this before?

Me: euh… you started talking.

Dude: oh. Yeah. That’s right. Well… you know, let me just give you a hug anyway.

Me: stepping back: euh… yeah, no, thanks…. I’m European, I don’t do hugs with strangers.

Dude: Right… I see… and your husband probalby wouldn’t agree?

Me: yeah, that too.

Maar wel goed te weten dat ik nog opties heb…

 

PS: Love this city… wijsheden liggen hier gewoon op elke hoek voor het oprapen…

PPS: Love this city… waar de straten door hun bewoners worden afgezet, de brandkraan wordt ontmanteld en verkoeling wordt gezocht totdat de politie er een stokje voor komt steken…

PPPS: love this city… soms is het hier zo verdomde pittoresk dat je zowaar je schildersezel en olieverf zou bovenhalen…

PPPPS: